ASANALAR:
Asana duruş demektir, yani vücudu bir bütün olarak, bedensel, zihinsel ve ruhsal bir tutumla konumlandırma sanatıdır. Duruş iki yönlüdür. Vaziyet almak ve dinlenmek. Vaziyet almak eyleme geçmek demektir. Vaziyet almak uygulanan asananın temsil ettiği biçimiyle bedenin ve uzuvlarının belli konumları takınmasıdır. Dinlenmek duruş hakkında farkındalıktır. Burada duruş yeniden değerlendirilip ayarlanır ve bedenin ilgili bölümleri gereğince konumlandırılıp dinlendirilir ve rahat ettirilir. Zihin kemiklerin, kasların, liflerin ve hücrelerin dinginliğini tecrübe eder.
Bedenin ve zihnin hangi yanının çalıştığı, zihnin; bedenin hangi yanına işlemediği üzerine düşünerek zihni de beden gibi gerer esnetiriz. Bedenin kasılıp açılması gibi akıl da bedenin her yerine nüfuz edecek şekilde kasılıp açılır. Bu dinlenmedir, duyarlıktır. Duyarlık beden, zihin ve ruhla aynı ölçüde temasta olduğu zaman asana diye bildiğimiz tefekkür veya meditasyon haline girilir.
Patanjali asananın sonundaki durumu tanımlamak için “Tatah dvandva anabhighata= Bedenle zihin arasındaki ikilikler kaybolur” der. (Yoga sutralar,2,48)
Asanalar bedenin yapısına uyacak şekilde değiştirilmemeli, tersine beden asananın kalıbına dökülmelidir. O zaman asana doğru bedensel, fizyolojik, psikolojik, akli ve ruhsal zemine oturur.
Asanaları 4 kategoriye ayırıyoruz.
1) Meditatif duruşlar: Meditatif duruşlar sizin farkındalığınızı arttırır. Diğer pozisyonlarda meditasyon çok sağlıklı değildir. (Virasana, Vajrasana, Padmasana)
Bu duruşlar denge, simetri, durağan, omurga sistemini çalıstırır, uyarır.
2) Gevşeme duruşları ( Relaxing postures): En önemli özelliği vücudunuzun büyük bir bölümü yerde duruyor. Vücut ağırlığı daha çok noktadan yere dağılıyor. Vücut kalp seviyesindedir. Bu duruşun kolay olduğu zannedilir. Ama zordur. Gevşeme duruşlarında farkındalığı geliştirmek zordur. Yatınca uyuma ihtimali vardır. Ayrıca vücut yerde iken aklınız dolaşır, farkındalık ihtimali azalır, dengede durmak için çaba sarfetmeliyiz. Bu büyük rahatlama da farkındalığı azaltır.
3) Denge duruşları (Balancing postures): En önemli özelliği konsatrasyonu arttırmalarıdır. Farkındalığımızı çok güzel geliştirirler. Farkındalığınız kaybolduğu an düşersiniz. Çocuklara denge duruşu öğretmek çok faydalıdır. Yüksek tansiyon ve kalp hastaları denge duruşlarını yapmamalıdır.
4) Kültürel pozlar (Cultural postures): Diğer üç kategoriye ait olmayan pozların hepsi kültürel pozlardır. Genelde tedavi amaçlı kullanılırlar.